Skip to content


DIN 2605, czyli skąd pochodzą kolana Hamburskie?

Prawdopodobnie niewiele osób zajmujących się sprzedażą oraz montażem kolan hamburskich na instalacjach rurociągowych zdaje sobie sprawę, że metoda kształtowania kolan metodą hamburską znana jest od 1916, kiedy to została opatentowana przez braci Böhling z Hamburga, czemu zresztą zawdzięcza swą nazwę.

Opatentowanie metody gięcia łuków rurowych pociągnęło za sobą dalsze konsekwencję, których efektem stało się znormalizowanie średnic w zakresie których produkowane są kolana hamburskie wg DIN 2605. Sama norma została zresztą ściśle powiązana z normą rurową Din 2448, dzięki czemu można było znacząco podnieść efektywność i aspekty ekonomiczne produkcji kolan hamburskich. Wspomniana już norma DIN 2605 dotyczy standardowych kolan rurowych przystosowanych do montażu na rurociągach energetycznych z zastosowaniem metod spawalniczych. Kolana hamburskie zgodnie z przywołaną normą produkowane są w zakresie średnic od 21,3 mm do 711,0 mm i grubościach ścianek od 2,0 mm do 16 mm. Kolana hamburskie wykorzystywane są głównie do zabudowy w rurociągach pary, wody, gazu oraz innych czynników obojętnych dla temperatur roboczych odpowiadających właściwościom wykorzystanych materiałów (najczęściej do 550°C) oraz dla ciśnienia roboczego od 0,25 do 15MPa. Hamburska metoda kształtowania łuków rurowych pozwala uzyskać produkt finalny o kątach zakrzywienia 45°, 90° oraz 180°. Należy także zaznaczyć, że w zależności od względnego promienia krzywizny kolana wyróżnia się trzy typu konstrukcji (bauart) kolan hamburskich. Wyróżnia się więc typ 2, 3 i 5. Typ konstrukcji danego kolana odpowiada w przybliżeniu podwojonej wielkości jego promienia krzywizny r względem średnicy wewnętrznej rury kolana Da.

Sposob okreslania typu konstrukcji kolan hamburskich

sposób określania typu konstrukcji kolan hamburskich – rysunek schematyczny

Share on Facebook

Posted in DIN 2605-1.

Tagged with , , , , , , , , .



kolana hamburskie, zwezki symetryczne, din 2605-1, marwil